It's More Fun in the Philippines

It’s more fun in the Philippines!!! Oo, mas masaya talaga dito sa Pilipinas dahil sa pinakalatest na survey ay tayo ay ranked 7 sa mga taong may positibo ang pananaw sa buhay at sadyang masayahin. Kitams, kahit sa dami ng problema na dumarating sa ating mga Pinoy ay masayahin pa rin tayo at positibo ang pananaw sa buhay. Di tayo madaling mawalan ng pag-asa at madaling tinatawanan ang problema. Kaya ngayong papalapit na ang Pasko ay mga nakakatuwang bagay muna ang pag-usapan natin. Sa loob ng ilang taon na ako’y nabuhay ay marami akong bagay na naobserbahan tungkol sa ating mga ugali na masaya at nakakaaliw.

Mga Pinoy lang daw ang lumilingon pag nakakarinig ng “Pssssttt”. Kaya raw sa ibang bansa, kung gusto mo ng Pinoy na makakikilala, mag-“psssttt” ka lang at kung sino man ang makitang lumingon ay may malaking tsansa na isang pinoy.

Isang pamahiing bata, na pagnahulog daw ang kinakain mo ay pulutin mo ito bago mag 5 seconds para puwede pa itong kainin.

Kung nakakarinig ka ng dalawang tao na nag-usap ng ganito:

Boy 1: Oi Gago!!! Tang ina saan ka ba nagsusuot at matagal kitang di nakita?

Boy 2: Ungas! Diyan lang sa tabi tabi. Anong gusto mo ha?

Wag kang mag-alala at di nag-aaway yan, magkaiban lang yan na matagal ng di nagkita. And believe me, nakangiti yan na nag-uusap. =)

Nagkakaintindihan na ang mga Pinoy sa pamamagitan lamang ng pagtaas at pagbaba ng kilay.

Ginagamit natin ang ang ating mga nguso to point at someone or something.

“Tara salo ka sa amin at kainan na.”- ang ating pambati tuwing naabutan tayo ng bisita na kumakain.

Kung may nakakatapo tayong kakilala at nalo na barkada ay “itinataas” natin ang ating mga noo.

Sa paliligo ay may bato tayo na ginagamit para pankuskus sa ating katawan. Mas epektibo sa bimpo.

Mahilig tayong ngumiti. Kahit saan ngumingiti lang tayo ng basta basta. Kahit walang kasama. Patunay na masiyahin tayo o kaya may sayad na sa ulo.

Tong-its! Sariling atin. =)

Balut! Sarilng atin. =)  

Pridyeder ang tawag natin sa ref. Ewan ko kung san to nanggaling. =)                                                                     

Sumisigaw tayo ng “Hoy” para makuha attention ng tinatawag natin.

Kahit hindi ikaw tinatawag ay lilingon ka dahil nakarinig ka ng “Hoy”

Di ko alam kung bakit pero “cutex” ang tawag natin sa nail polish.

May videoke halos lahat ng bahay. Oo, talent talaga ng Pinoy ang pagkanta. At habang palasing ng palasing ay mas gumagaling.

Kahit di na pasko ay nakasabit pa rin ang ating mga Christmas Decors. September pa lang ay paso na sa Pinas. Ber months kung turingin.

Mayroon tayong “barrel man”! Alam mu na, yung lalaki sa barrel at kung tangalin mo ay ayun. Chinnnggg!!!

Napalo ka na ng sinturon ng tatay mo nung bata ka pa. Sinturon ni hudas!

May tricycle tayo! Only in the Philippines yan mga brad! Yung jeepney din dahil pinahaba natin.

Madadapa ang kaibigan mo ay tatawanan mo muna bago tulungan. At matatagalan pa bago makatayo yang kaibigan mo dahil dalawa kayong tawa ng tawa.

Di ba? Its more fun in the Philippines. =)))

RH BILL 2

Dahil December 22 na at di natuloy ang sinasabi nating End of he World ay oras na muli para bumalik tayo sa pagsusulat. Pero aaminin ko kahit hindi ako naniniwala ay may kaunting porsyento pa sa akin ay “what if”. Di naman natin makakaila ang mga nangyari sa taon ito. Puro bagyo, lindo, at mga delubyo. Kaya kahit papaano ay nakakatakot pa rin  at mapapa-isip ka. Malakas man ang yawa mo na hindi matutuloy ang end of the world na yan a di mo makaka-ila na naghintay ka talaga at di mapakali ng malapit ng mag-December 21. Ohhh, siya siya pag-usapan na natin ang hot topic ngayon at yun ang RH BILL!!!!

Ngayong naipasa na at nagtagumpay ang RH bill sa kongresso at naghihintay na lang ng pirma ni Pangulong Aquino para maging batas ay maraming batikos ang naririnig natin lalo na sa “Pro-Life” nating simbahan na matagal ng tinutulan ang panukalang ito. Simula pa ng unang marinig na ginagawa ang batas na ito ay mariin na itong tinutulan ng simbahan sa paratang na hindi ito makatao at labag sa mga paniniwala ng simbahang Katoliko. Ilang debate ang naganap, iringan at sigawan sa Kongreso, labanan ng mga anti at pro rh bill, at ano ano pa. Sa huli nanalo ang pro-RH bill at naipasa sa Kamara.

Dahil dito ay nadismaya ang simbahan at nakapagsabi ng mga paratang laban sa administrasyong Aquino. Di daw lumaban ng patas ang Pangulo, gumawa ng magic at dinaya ang botohan. Ayon sa simbahan ay binantaan daw ng administrasyon ang ilang Congresista na anti-RH Bill na hindi raw sila bibigyan ng pondo o ang tinatawag na “pork barrel” pag hindi sila bumoto ng pabor sa RH bill kaya ng nakaraang 3rd reading ay marami ang bumaiktad at ibinoto ang pag-approba sa RH bill. Binintangan ng simbahan si Pnoy bilang madaya at isang diktador. Isang Presidente na kinokontrol ang lahat sa pamamagitan ng mga banta at backdoor negotiations.

Itinangi ito ng palasyo ngunit alam naman natin na maaring maging totoo ito. Naalala natin sa pag-impeach kay Corona na ganito rin ang nangyari. Binantaan din ng administrasyon ang mga Kongresista na hindi sila bibigyan ng pork barrel kung hindi sila magbibigay ng ‘yes’ na boto na iimpeach ang Punong Magistrado. Isang masusi at metikulusong proseso ang pagsusuri kung nararapat bang iimpeach ang isang opisyal, kasama ng matibay na ebidensya na  kailangang pag-usapan at mga dokumento na kailangang basahin ng bawat kongresista. Ngunit sa nangyari sa kay Corona ay isang powerpoint presentation lang ang nangyari at di nga nabasa ng mga kongresista ang manifesto ngunit isang majority ‘yes’ na dapat iimpeach si Corona ang naging labas ng kanilang desisyon. Nangyari din ito sa isang araw lang. Nakakapagtaka ay di naman nag-ingay ang simbahan sa pangyayaring ito.

Ngunit patas rin ba an ginawang paglaban ng simbahan? Kung di natin malilimutan ay may ginawa din silang mga banta na hindi rin kaaya aya at napilitan din ang ilang kongresista na bumoto laban sa RH bill. Binantaan nila ng gagawing excommunicado ang sino mang politiko na susuporta dito at dahil papalapit na ang eleksyon ay sinabi nila na hindi nila ito susuporthan. Ginamit nila ang kapangyarihan at impluwensya nilang politikal para maplitang bumoto laban sa RH bill ang mga kongresista. Ano ba ang pagkakaiba nito sa ginawa ng palasyo? Eh pareho naman pa la silang gumagamit ng marururming taktika. Pero teka, mali daw tayo kaibigan, dahil ang gingawa ng simbahan ay naayon daw sa utos ng Diyos. Wooooohhhh, kung ganon ay palagi silang tama.

Sa labanan sa pag-aproba sa RH bill ay nakita natin kung ano anong taktika ang ginamit ng dalawang kampo para makamit ang kanilang ninanais ant minimithi. Walang tama sa kanila, pareho siang gumamait ng maruruming paraan, patuloy na dinudungisan ang demokrasya na siya sanang magiging batayan ng paglikha ng ating mga batas. Kung patuloy pang magiging ganito ang ating sistema ay ewan ko na lang kung saan tayo pupulutin ilang taon pa mula ngayon.  

PS: Panpatawa.

End of the World

End of the world na. Kung tama ang hinala ng mga Mayan, magtatapos na daw ang mundo bukas. Oo bukas na po dahil ayon sa kanilang prediction at sa kalendaryo ng mga Mayan ay December 21 ay magtatapos na ating pakikipagsapalaran at guguho na ang mundo. Handa ka na bang mamatay bukas? Paano kung totoo nga na bukas na ang katapusan ng mundo? Masasabi mo bang you lived your life fully and I don’t have regrets?

Mayroon ka na lang ilang oras bago magtapos ang mundo. Ano ba ang gagawin mo? Sinabi mo na ba sa mga magulang na mahal mo sila? Sa mga kapatid mo? Nagkaayos na ba kayo kung meron mang problema? Kailan mo ba huling naka-usap ang pamilya mo? Kung may asawa ka na, kailan mo bang huling sinabi na mahal mo siya? Kailan mo silang nahalikan? Yinakap? Ang mga anak mo? Kailan mo ba huling nakita ang kanilang mga ngiti? Kailan ka ba huling umuwi na naging masaya ang iyong pamilya? O palagi na lang trabaho ang iyong iniintindi? End of the world na wala ka pa rin bang gagawin?

Kailan ka ba huling ngumiti? Kailan ka ba huling naging masaya? Kailan ka bang huling nagbakasyon? Kailan mo huling naligo sa dagat? Nakakita ka ba ng lawa?  Nakainom ka na ba ng tubig galing sa batis? Kailan ka huling nakarinig ng huni ng ibon? Tumakbo ka na ba sa malawak na kapatagan? Nakaakyat ka na ba ng puno? Tumalon at maligo sa ilog? Kumain ng prutas na ikaw mismo ang nagpitas? Umakmakyat ng bundok? Huminga ng preskong hangin? Nakapagpalipad ka na ba ng saranggola? Kailan ba ang huling tawanan kasama ang iyong matatalik na kaibigan? Kailan mo ba sila huling nakita? Kailan ka ba tumawag ng wagas?   Kailan ba kayo huling nagkwentuhan? Kailan ba kayo huling nag-inoman? Kailan ba kayong huling gumawa ng kalokohan? Kailan ka ba huling naging masaya?

May minamahal ka ba? Torpe ka pa rin ba? Nag-away ba kayo? Kailan ka pa ba magtatapat? Kailan ka pa ba magpapakalalaki at sabihin ang lahat? O hahayaan mo na lang ito hanggang sa katapusan? Hindi ba nararapat tumatakbo ka na ngayon patungo sa kanila at sabihin ang lahat ng iyong nararamdaman? End of the world na. Wala ka pa rin bang gagawin? Hanggang kailan mo pa ba pipigilan yang nararamdaman mo?

Live your life as you see it fits. Live it full with no regrets. Hindi mo alam kung kailan yan magtatapos. Wag kang magmukmuk sa trabaho. Masaya ang buhay kung titingnan mo sa ibang anggulo. Marami ang nagmamahal sa yo. Masarap mabuhay. Bakit di mo piliing maging masaya? Karapatan nating lahat niyan. Di natin alam kung kailan titigil at magtatapos ang mundo. Di natin alam kung kailan magtatapos ang ating buhay. Ngunit kung dumating man ang araw na iyon ay sana maligaya mo itong tinahak. Ngumiti ka kaibigan. Masarap mabuhay.  

RH BILL

Hindi ako tag-supporta ni Pnoy at hindi rin sa ginagawa ngayon ng simbahan ngunit sa ginawang komento ng isang Arsobispo ay di ko mapigilan na hindi manahimik sa ginawa ng nila kay Pangulong Aquino. Oo, karapatan ng Simbahan na lumaban at  di sumangayon sa nasabing panukala. Kung titingnan ay kanilang responsabilidad ang pigilan upang maipasa ito. Sa loob ng panahon na unang pinalabas ang RH bill ay malakas na itong tinutulan ng simbahan at hinayaan lang sila ng gobyerno dahil ang kanilang pagtutol ay importante rin para sa kalalabasan ng panukalang ito. Lahat ginawa na ng simbahan and they have stepped the line many times. Nakalimutan na nila ang nasa Konstitusyon ang separation of the Church and the State. Nakialam sila sa pamamalakad ng gobyerno katulad ng gingawa nila noong una pa. Ngunit hinayaan, maselang issue ang RH bill at kailangan marinig ang kanilang panig. Ngunit kamakailan lang ay naglabas ng isang komento ang simbahan na talagang napaka-irational at nakakainis na. This time they really stepped the line in their comments and speeches.

Marami na ang nagiging skeptic sa ginagawa ng simbahan, tuwing pumunta sila magsimba at makinig ng isang magandang sermon na galing sa panginoon ay puro politika at rh bill na lang ang laman ng kanilang homily. Halos araw-araw ito ang kanilang pinag-uusapan na dapat hindi naman ito ang laman ng kanilang mga sermon. Marami na ang naiinis sa ginagawa ng mga pari ngunit wala silang sinasabi dahil nga ito ang “Word of the Lord” kaya taimtim na nakikinig ang mga mamayang Pilipino. Isinasantabi na lang ang naoobserbahang pagiging political ng simbahan na hindi naman dapat. Dati sa isang misa ay sinabi ng pari na lahat na sumusuporta sa RH bill ay demonyo at lumabas na ng simbahan, sila excommunicado na. Tama ba yon? Ganun ba talaga ang turo ng Panginoon? May karapatan ba ang mga Pari na itaboy ang mga taong naniniwala sa panginoon. Dahil ba may isang bagay sila na sinusuportahan sa simbahan at kahit taos puso pa rin silang naniniwala sa Diyos ay dapat silang itaboy?

Ginagamit din ng simbahan ang kanilang impluwensya na hindi nila susuportahan ang mga politiko na boboto sa RH bill at hindi nila tatanggapin sa simbahan. Nako naman po. Ganito ba talaga umasta ang simbahan? Idinedeklara ang kanilang kapangyarihan sa ganyang bagay? Patas ba ang kanilang laban. Eh kung titingnan mabuti ay parang nagbri2be sila ng politiko na supportahan sila. Hindi na maganda at di na ito patas. Tinawag pa nilang mga anti-Christ ang mga ilang professor sa UP, Ateneo, at ilang paaralan sa pagsupporta sa RH bill  kahit nagpapahayag lang naman sila ng kanilang opinyon base sa mga facts na kanilang nabasa. Hindi ba puwede na irespeto din nila ang pananaw ng iba? Palagi ba tayong tama? Ang Simbahan ay palaging tama?

At ngayon nagkomento ang isang Arsobispo, sinabi niya na, “Ang Pangulong Aquino ay katulad sa Newton murderer na pumatay ng dalawanpung bata.” "Our President intends to kill 20 million children with a fountain pen... to sign the RH bill into law,"

Wala akong ibang masabi kundi napakash*t ng komentong ito. Hindi pinag-isipan at may intensyon na manira ng tao. Ganito ba ang turo sa simbahan?  Nasaan na ang pagpapatawad at pag-intindi na itinuro ng Panginoon? Ikokompara mo ba ang isang tao sa isang mamatay tao dahil sa kanyang mga adhikain na para din naman sa bansa? Iba ang mamatay tao Arsobispo at ang komento mo ang hindi makatao. Sa loob ng panahon na inulanan niyo ng kritisismo si Pnoy ay hindi siya nagbigay ng komento. Binato niyo siya ng bato pero tinanggap niya lang ito at lumaban ng tahimik. Para sa isang “alagad” ng Diyos ang mga salitang ito ay di nararapat lumabas sa kanilang mga bibig. I think the Archbishop owes the President an apology.

Inilatag niyo ang inyong mga armas at ngayon ay patapos na ang laban. Hindi ba natin matatanggap ng maayos ng resulta? 

PS: Kung gusto niyong mabasa ang articcle kung saan sinabi ng isang Arsobispo ang mga salitang yon ay ito po ang link na http://www.philstar.com/headlines/2012/12/16/886554/fight-vs-rh-bill-catholic-churchs-biggest-challenge at ito pa http://www.abs-cbnnews.com/nation/12/17/12/priest-hit-comparing-pnoy-connecticut-shooter.  Ang imahe ay nakuha ko lang po sa google.

Buhay Chronicles: Halik ni Hudas

“Tao sa pangil ng buwaya. . . . kapangyarihan ng halik ni hudas.”

Ilang beses ko ng narinig ang kantang yan, halos araw-araw maliban na lang kung linggo o holiday kung saan puwede akong matulog hanggang kailan ko gusto. Oo yan ang tugtug ng alarm clock  ko at kung noon yun  ang paborito kong kanta ngayon ay ayaw na ayaw ko na naririnig ko yan. Alas sinko pa lang ng umaga at ang sarap pa sanang matulog, mahirap bumangon, siguro mga 30 mins. pa akong mahihiga bago magkaroon ng ganang tumayo at iwan ang malambot kong kama. Araw araw ganito na ang routine ko, kailangan magising ng alas 5, maligo kaagad at magdamit. Wala ng almusal, di na kaya na isingit sa oras. Dalawang oras ang byahe ko patungong opisina, kung di dahil sa trapik ay isang oras lang sana. Alas 8 ang simula ng trabaho pero dapat 30 min. pa lang ay nandoon na kami, kailangan maghanda at araw araw ay may pinatatawag sa opisina si bossing. Paglapat ng relo sa alas 8 ay may tinatawag sa opisina at kung wala ka pa at nalate ka, siguradong mura at sigaw ang magiging almusal mo.  At ngayong araw na ito ay yan yata ang magiging kapalaran ko. 5:30 na ng ako ay magdesisyon na maligo at alas 6 na ng makaalis ng bahay. Sigurado na alas 8 na ako dadating at ipapatawag uli sa opisina. Hay, nakakapagod at nakakatamad na ito. Habang nakasakay ako sa bus, naisip ko, hidi ito ang buhay na pinangarap ko.

Isa akong editor/communication agent ng companyang pinagtratrabahuan ko. Ang trabaho ko dito ay magreview at mag-edit ng mga article na ililimbag sa ilang magazines ng companya at minsa ako ang tag-sagot ng telepono at  taga-refer sa mga kliyente sa tamang tao na dapat kausapin, in short para akong call center agent sa umaga nga lang. Nagtratrabaho kame six times a week, walang holiday, at mahirap makakuha ng leave. Mga 15 kaming staff sa opisina ngunit ang trabaho namin ay para sa 30 na katao kaya kung sa panahon ng magpapublish ay talagang sagad kami. Kahit di mo trabaho ay kailangan kang tumulong, natutunan mo na lang ang iba’t ibang aspeto sa paggawa ng magazine, ayos nga, ika nga nila experience. Kung sahod ang pag-uusapan ay okay naman ngunit dahil sa laki ng gastusin dito sa Maynila ay mahirap maka-ipon at kaagad nauubos kaya palaging kulang. Magpapadala sa pamilya, bayad sa apartment, kuryente, tubig, pagkain. Di mo mamalaya ay nawawala ng parang bula ang pera mo. Ohh, kailangan ko na pa lang bumaba at sumakay sa pangalawang bus. Lintik puno na, kailangan kong tumayo hanggang sa aming opisina, great, isa at kalahating oras na nakatayo.

Hindi naman talaga ito ang gusto kong trabaho. Graduate ako ng Political Science, malayo sa linya ng trabaho ko ngayon. Nagpapasalamat na lang ako at maganda ang paaralan ko kaya natanggap ako kahit hindi ako nag-aral maging editor at ano pa. Hindi ito ang nakita kong hinaharap noong bata pa ako, gusto ko noong magturo sa kolehiyo at maka-impluwensya sa mga kabataan tungkol sa pagbabago na kailangan ng bansa. Gusto kong imulat ang kanilang mga mata gaya ng ginawa ng mga professor ko sa akin. Pangarap ko ring kumuha ng Law at maging abogado. Ngunit dahil sa hirap ng buhay ay kailangan kong maghanap kaagad ng trabaho, tatlo sa mga kapatid ko ang kolehiyo na at kailangan matulungan ang mga magulang ko sa pag-aaral. Kaya eto tayo ngayon, nakatayong nakasakay sa bus patungong trabaho. Kung tutuusin hindi naman mahirap ang trabaho ko ngunit dahil hindi naman ito ang gusto ko ay nakakatamad at walang gana. Ugh, tila yata umaatake nanaman ang sakit ng ulo dahil sa inuman kagabi. Nagyaya si Benchong na katrabaho ko, yung tig-isang bote sana ay nauwi sa isang kahon.

Nandito na ako sa opisina, 5 min before 8, lagot ako nito. Nakatingin na ang mata ng sekretarya sa akin. Siguradong ako ang tatawagin nito at  magiging tupa ni Bossing ngayon. May hangover na nga tapos isa pang masarap na sigaw pa ang magiging almusal. Alas 8, lagot na tayo nito, wala akong prepare na report sigurado isang oras na sermon ito. But ohhh, what is this? Dumating si Benchong, nalasing yata ang loko at late ngayon. Ayon at siya pinatawag ni Bossing. Hai, mukhang nakaligtas tayo ngayon. Wow, ang sarap ng feeling ng ganito. Na parang nasa bingit ka na ng kamatayan at bigla kang nailigtas. Isa na naman itong magandang kuwento kung mag-inuman. Wala rin naman akong gagawin ngayon, wala pa ang mga papers na ii-edit ko kaya mas maganda ay matulog na lang ngunit nandito ang secretary/supervisor na masyadong observant at rinereport kung di ka nagtratrabaho. Lahat ng staff dito ay ayaw sa kanya, masyadong sip-sip at alam naman natin kung bakit siya ang naging sexy-tary ng boss.  Kaya ngayon ay kunyari nag-ayos ako ng papel at parang may ginagawa.

Ayoko ko talaga sa ginagawa ko, boring, at nakakapagod. Ilang beses ko na rin itong narinig sa mga kaibigan ko, puro reklamo sa trabaho ang usapan at sasabihin magreresign na sila pero hanggang ngayon ay nandon pa rin. Ipinapakain sa kanilang mga boss ang kanilang kaluluwa. At sino ka bang tanga iiwanan mo ang trabaho mo, mahirap itong mahanap ngayon at maswerte ka na sa umaga ang trabaho mo. Kung di ako natanggap dito ay sigurado sa call center ang bagsak ko. Mag-iisang taon na ako dito at habang tumatagal ay gusto ko ng magquit pero saan naman akong pupulutin? Nakakahiya rin sa napakaraming Pilipino na naghahanap ng trabaho, na ibibigay lahat para makuha ito tapos ako iiwan ko lang ng ganyan ganyan. Ngunit tulad ng mga araw na ito ay di ko lang talaga mapigilan na lumipad at lumayo sa nakakasuffocate na trabahong ito. Naisip ko, ano ba ang mga pangarap ko noong bata ako? Una kong naging pangrap ang maging doktor at makatulong sa mga may sakit. Ito rin ang gusto ng nanay ko. Maganda raw maging doktor, buhay ang inililigtas mo. Naging pangarap ko yun hanggang mapanood ko sa T.V. ang pag-oopera, nasuka ako, wala pala akong sikmura para makayanan tingnana ang mga laman loob. Ginusto ko ring maging computer scientist, gumawa ng bagong mga computer games. Inyenhero, lider ng bansa, at marami pang iba. Ang sarap maging bata, napaka-idealistic, ang sarap mangarap. Ngayon lang ng lumaki ako na natutunan ko na ang mga pangarap ay mga pangarap lang. Mahirap mang tanggapin pero ito ang realidad ng mundo.

Simbang Gabi

“Simbang gabi, simbang gabi, simbang gabi simula ng Pasko sa puso ng bawat Pilipino, siyam na gabi kaming gumigising sa tugtug ng kampanang walang tigil. . . . . ding-dong ding-dong ding-dong. . . .”

Simbang gabi. Kung di mo alam ito, siguradong di ka Pilipino o Pilipino ka na hindi lumaki dito sa bansa dahil dito sa Pilipinas ay halos katunog na ng Pasko ang salitang ito. Sa siyam na gabi na sa katunayan ay madaling araw ay nagsisimba ang mga Pilipino para sa paghahanda ng Pasko. Isa ito sa mga tradisyon ng mga Pilipino na buhay na buhay pa hanggang ngayon. Maamoy mo ang Pasko dahil dito, sa simbahan na puno ng mga Christmas lights at parol, at sa labas naman ang mga kakaning puto’t bumbung, kutsinta, bibingka at iba pa. Para mo na rin naririnig ang background music na “Malamig ang simoy ng hangin. . . .”   Oh ha, paskong pasko na nga. Di mo mapipigilang ngumiti at simutin ang amoy ng pasko.

Sabi nila pag nakumpleto mo ang siyam na simbang gabi ay mabibigyan ka raw ng isang kahilingan. Kuwento ito para sa mga bata na para gustuhin nilang magsimbang gabi. Siyempre umagang umaga eh mahirap magising yun. Magandang motivation yun para magsimba sila kahit nakapikit pa ang mata. Nung nasa elementary ako at high school ay palaging usapan ang simbang gabi at kung sino man ang nakakakumpleto nito, pasikatan kung anong oras nagigising, sinong nauuna sa simbahan, at marami pang iba. At siyempre hindi ako pumapahuli dun dahil palagi akong kumpleto, kumpleto na hindi nakakapagsimbang gabi dahil sa sobrang antukin. Ang totoo niyan ay isang beses ko pa lang ito nakumpleto at yun ay ng kolehiyo na ako.

Mga bugnutin at mahilig matulog ang mga Pinoy at mahirap magising sa oras na alas 3 o alas kwatro kaya bakit nga ba ito ang naging oras ng simbang gabi? At sa totoo eh madaling araw naman talaga ito. Ang kuwento diyan ay maibabalik pa natin noong panahon ng kastila. Nagpahayag ng kanilang hinaing noon ang mga Pilipino na karamihan ay magsasaka at mangingisda na hindi sila makasimba sa Misa de Gallo dahil maaga silang gumigising, alas 3 o alas 4 paras sa kanilang trabaho at di na magagawang makasali sa misa tuwing alas singko at sa gabi naman ay pagod na pagod na sila para makasimba sa huling misa. Kaya gumawa ng paraan ang mga pari  at naisipan nila na magkaroon ng misa de gallo bago pa sa oras na magtratrabaho ang mga magsasaka at mangingisda, at dito nabuo ang simbang gabi na hanggang ngayon ay tradisyon na natin. Dito lang ito sa Pinas, wala ito sa ibang Katolikong bansa at  kung meron man ay dahil ito sa mga Pilipino na nandoon. =)

Ang simbang gabi ay minsan din nagiging komedya. Marami kang makikitang inaantok at nakapikit na mata. Ako ay nakatulog na inaamin ko. Yung iba na nag Krismas Party at dumiritso sa simbahan ay siguradong pulang pula na ang mata at nakakatulog. Minsan may naririnig ka na humihilik. Minsan may natutumba sa antok dahil nakatayo lang. Yung iba madrama na ang pagkatumba at ang ilan ay talagang nakakatawa lang. Minsan yung iba dahil tulog na tulog ay di na namamalayan na tapos na pala ang misa. It's more fun in the Philippines ika nga.   Pero di na mahalaga iyon, ang importante ay binubuhay pa rin natin ang tradisyong Pilipino. Ang diwa ng Pasko.

PS: ang mga imahe ay nakuha ko lang sa google.

Sin Tax

Mga parekoy, dapat ngayon simulan simulan na natin mag-imbak ng mga beer, gin, o ano pang inuming nakakalasing at ng yosi dahil di magtatagal ay matatapos na din ang maliligayang araw. Siguro mag-inuman na lang tayo hanggang December 21. Non-stop hanggang sa katapusan ng mundo. Kung mayaman ka ay bumili ka na ng isang panel ng beer at ilang box ng yosi dahil naaproba na ng kongresso ang Sin Tax Bill. Hinihintay na lang ang pirma ni Pnoy para maipatupad ito.  Kaya mga kaibigan, kung ako sa inyo, ititigil ko muna ang ginagawa ko at mag-enjoy sa buhay. Magpakalasing at magpa-usok hanggang makontento. Lasapin ang sarap ng buhay dahil di magtatagal, ang Redhorse na nabibili mo ng 60 pesos ay baka 80 to 100 pesos na, kung sa isang bar ka pa ay baka wanpipti na. Yung yosi, sigurado ito ang magiging mahal, yung mga Malboro ay baka limang piso na per stick. At ang iba ay tatlo hanggang apat na piso. Oo magiging katapusan na nga ng mundo.

Ano nga ba itong Sin Tax Bill? Ito ay isang panukala na nagbibigay ng mas malaking buwis sa mga inuming nakakalasing at sa mga tobacco products. Hangad ng bill na ito na makakuha ng mas malaking buwis sa mga industriya na gumagawa at nagbebenta ng alak at sigarilyo. Ang makukuha daw na pera dito na kokolektahin ng BIR ay mapupunta ara sa pondo ng kalusugan ng masang pinoy. Hangad daw ng mga gumawa ng batas na ito na mabawasan ang mga naninigarilyo at di na maganyak bumili dahil sa mahal na ang presyo nito. Para daw sa kalusugan ng nakakarami. Ang target na makukuha nilang buwis ay 33.96 na bilyong piso. Ngunit bakit parang may mali kang naamoy? Tama nga ba ang panukalang ito na parang ang daming problema ang maidudulot sa atin. Parang may SIN TAX ERROR eh.

Una, kung iisipin natin hindi naman ang mga Tobacco at alcohol industries ang talagang magbabayad ng buwis na ito. Ipapasa nila ito sa kanilang mga consumers at tayo yun na mga mamamayang Pilipino na tumatangkilik sa inumin at yosi. Sigurado na tataas ang presyo ng mga produktong ito. Sa tingin ba nila ay titigil sa paninigarilyo ang mga ito tulad ng hinahangad nila? Health measure daw na para mabawasan ang mga naninigarilyo. Eh yung presidente nga natin ayaw tumigil sa pagyoyosi, yung mga ordiaryong Pilipino pa kaya. Asus Adre, sigurado hindi mababawasan ang mga naninigarilyo, yung imang piso na sana maibibili na ng konting ulam ay ibibili pa rin yan nila ng sigarilyo. Pero kung iisipin mo, ito naman talaga ang gusto ng mga gumawa ng batas at nag-aabroba dito. Hindi mabawasan ang mga naninigarilyo kundi makagenerate ng malaking buwis galing sa kanila.

Pangalawa, kagaya ng hinaing ng mga senador na hindi bumoto para dito at ilang kongresista. Mapapatay nito ang tobacco industry ng bansa. Kung ganito kataas ang kanilang hihnihingi na buwis galing sa kanila ay hindi makakayanan ito ng mga local na industriya. Ang mamayagpag ang mga imports na produkto ng alcohol at sigarilyo. Maraming mga magsasaka nanaman ang mawawalan ng trabaho. Sabi ni Drilon, magkakaroon naman ng porsyento sa pondo para sa mga magsasaka ng tobacco ngunit aasa ba talaga sila dito. Ilang beses ng ginawa ito ng gobyerno, nangako ng porsyento sa mga magsasaka ngunit walang nangyari. Nakita na natin nangyari sa coco-levy fund.

Pangatlo, hindi talaga sigurado kung gagamitin para sa kalusugan ang pondong ito. Ipinagsisigawan ni drilon na malaking porsyento ang gagamitin para sa kalusugan ngunit tinatanong ng maraming senador kung bakit walang eksaktong pondo at numero sila na maibigay. Ang sabi pa nga ni Ralph Recto ay hindi sumang-ayon ang bicameral in his proposal to earmark specific funds for health-related concern. Diyan pa lang ay nangangamoy na. May ibang plano na talaga sila na ibang paggagamitan ng makukuhang buwis sa sin tax. Health Measure daw ang Sin Tax Bill ngunit walang maibigay na figures ang mga gumawa nito kung ilan talaga ang gagastusin para sa kalusugan. Lahat porsyento at alam naman natin kung ano ang nangyayari sa mga porsyentong ito sa gobyerno.

Tuwang tuwa naman daw ang BIR sa resulta ng botohan. Bakit hindi sila matutuwa eh sila ang kumokolekta ng buwis. Para daw sa bayan ito. At linoko pa tayo. Alam naman natin kung bakit sila masaya. Ilang taon na ang lumipas ay hindi pa rin ngbago ang sistema sa BIR. Kung may makikinabang man sa Sin Tax na ito ay sila na iyon.

Hindi na ayaw ko sa Sin Tax, kung sa ideya at hangarin ay maganda talaga ang gustong makamit nito. Kung mababawasan ang maninigarilyo ay mas maraming buhay ang maililigtas. Kung ang pondong makokolekta ay talagang magagamit sa mga benipisyong pankalusugan at tumulong magbigay ng maraming medisina sa mga nangangain\langan ay maganda talaga ito. Kung para ito sa healthcare na tulad ng Phil Health ay malaki talaga ang maitutulong nito sa mamamayang Pilipino. Ang di ko lang nagugustuhan ay pagpasa nito na marami pang isyu ang di nareresulba. Masyado itong half-assesed at tila nangangamoy. Na parang may backdoor dealings na ginawa ang ilan upang magkasundo ng mga naglalakihang tobacco industries. At parang timing nanaman ang pagpasa nito na nalalapit na ang eleksyon. Bakit ngayong mag-eeleksyon na eh ang aaggresibo ninyo. Ang sin tax ay isa nanamang political bill product. Maganda sana kung ginawa ito nang pusong gustong makatulong.