How I Met. . . . .

Sometimes you are fated to meet. Sometimes it’s destiny. Sometimes you believe that the right one will come. But you know kids, most often times its not how you met. It’s not about if she is Miss Right or the perfect one.  Destiny may fate you to meet. But it doesn’t end there. It’s still a long way road ahead. It’s about you making her the one. It’s about the both of you making each other the destiny.   This is the story of how I met her. How through time I’ve fallen for her deeply. How the destiny thing does not guarantee being together. How things became complicated. How we went on our separate ways. How we ended up meeting each other again. Kids, this is the story of how I met her again and became your mother.

She was a very cute kid. I was in second grade and I know it’s but at that time I had a crush on her. I don’t know what is it but I was attracted to her.  Of course I can’t really understand what was happening at that time. I just understand one thing and it’s I like her. As we grow older, she grew more beautiful. I know your mother only brushes me off when I call her beautiful but it was the truth. She really was and always is.

 I was very shy at that time. Very timid. I would suddenly become a big red balloon when I see her or if our classmates tease me about her.  Even when your mother looks and smiles at me I tend to look away. When we were about to cross path, I look for another way. Yeah, let’s say I was very gay at that time. Your mother always laughs when she remembers about it.

You see kids, even if you are fated and you like each other but you won’t do anything about it. That would be useless and would only lead to nothing. Fate is only fifty-percent, the other half is yours. That’s what happened to us. My shyness always overcomes me when it comes to her. I proposed to her in third year with a very cheesy letter. Asking her if she could be my girlfriend (yeah you’re dad was very baduy), sadly she turned me down. But it was for the best. I was being pressured by my peers and everybody else for us to be with each other. She told me to come back to her when I’m ready. She must have thought it won’t be long before I would be ready again. We didn’t know it take more years to come. 

Things had been good. We were recognizing each others feeling at some point. However a time came when she has to go. She got this scholarship to go abroad. On the night before she go, she asked me to wait for her. I said yes. I promised her many things. I broke it all. That is when our destiny started to crumble. Your dad made two biggest mistakes with your mom. And that was breaking her heart twice. I never really knew the reason why I didn’t wait or contacted her. I guess the thing when she turned me down really had hit me or other things in mind. But all along I have no real reason to break my promises with her, but I did. It was highschool, kids do the most stupid mistakes and hurt the persons most important to them.

When she came back I was with someone. We decided to be friends and that. She accepted the fact that I was with someone and in a point moved on. Your mother also dated with someone and falls in love.  We remained as casual friends. We both thought that it would be the end of our story. But it wasn’t, we somehow ended up in the same place and became friends, much closer than we ever was since when we were in second grade. We discovered we have a lot in common and laugh at silly jokes. She would join me sometime in playing computer games and even tried dota, laughing at how the panda’s walk. But things were complicated at that time. Kids, there are stories that aren’t supposed to be told and this one of it.  In the end, it was a short lived relationship. She decided it wasn’t right. It was the time for us to walk in separate ways. I agreed. We both cut our ties with each other. Walk in the opposite directions, never to look back. It was for the best. I really thought it was the end of us. But a funny thing kids, how that fifty percent of the faith works, because when you thought it was over, it is the time when the wheels starts to turn.

You may say that once in your life you would start to walk away to another direction opposite to someone’s and never to see each other again. Well the funny thing is, the word is round, the farther you walk away with each other, the closer you really are. That’s what happened with me and your mother. We forgot that the world was round. We thought it was flat. We were living our separate ways, going on and living okay without each other. But when we bumped in again with each other, that illusion of being alone was shattered. I really don’t know what it is with your mother but she had this thing that makes me fall for her over and over again. It could be her smile. The way she laughs.  The way her eyes twinkle when she talks at me. The way she argues with me. The way she would wittingly counters me. Looking at her, it’s just so perfect. Everything about her is wonderful. And before I know it, there I was again the second grade boy who was for the first time again looking at the person he likes the most. And for the first time in years your mother smiled at me. The sweet smile, she always has since then. And that’s how I met your mother.

PS:  From then on, things had been good for us. I have been with your mother with one wonderful year. Happy as ever. I love you babe.

TERMITES

Nakasakay ako sa jeep, galing sa isang nakakapagod na pabalik balik na byahe pero ito na ang last at sa wakas makakauwi na rin ako. Ayus na, all in days work. Napapapikit na mata ko at malapit ng makatulog na ng biglang pumara at may sumakay. Dalawang babae at isang lalake (pero bakla yata yun). Nag-uusap sila and  watdapak, english speaking. Di lang basta basta english dahil cono accent sila. Okay naman sana. Normal naman talaga ang mga ganyan. Na kahit nakakainis pakinggan wala ka namanng magagawa sa mga socialite na ganito.  Ngunit holy cow, may mga tao lang talagang na gustong magpasikat sa kanilang mga nalalaman na ang lalakas ng boses habang nag-uusap. Ang malala pa ay pinaparinig nila ang mga terms na kanilang nalalaman. “Intellectual Conversation” daw. Ehhh wala namang sense ang kanilang pinag-uusapan. Pasikatan ng mga salita at terms na para lang daw sa mga marurunong. Dahil diyan ay “anay” sila. Oo anay as in termites. TERM mites!!!

Popular na sila sa lipunan. Notorious sila sa mga sitwasyong ganito, pag nasa jeep ka. Parang may mga microphone sila sa kanilang mga bunganga at dinig na dinig ng lahat ng nakasakay ang kanilang usapan. Sa lakas ng kanilang pagpaparinig ay kahit may radyo pa ang dyip na nagpapatugtug ng music o kaya naman nakaheadphone ka ay maririnig mo talaga ang kanilang usapan. Tulad ng kanina.

*note: hindi naman talaga ganito yung usapan talaga. Kung naiinis ka ay hindi mo naman maalala lahat. Pero sa utak ko eto yung naririnig ko. Kaya for the purpose sa aking kuwento ay gagawa na lang ako ng kanilang usapan. Hehehehehe. PISLABRAKENROL!

Girl 1 (naka-eyeglasses, tipong socialistang nerd, air of maraming alam): Yes, the recognition of the theoretically incorrect propositions that the expert had supposed to us was rubbish in a sense blah bla blah blahh blahhh.

Boy(gay voice, has also te air of know-it-all): Yes you are, the adjustment of emancipation of everything that connects to the global ek eke ekekekekek.

Girl 2(the passive one): Yes yes. So the point is. . . . . 

May naiintindihan ka ba sa kanilang usapan. Ako wala. Oo ganito talaga yung mga termites. Super terms, gagamit ng kanilang mga nalalaman na mga terminology para lang makapagpasikat and to intimidate others na  totoo lang naman ay para na silang mga joke. Usually may label ang mga kasali sa mga “anay” na usapan na ganito.

1. TERMITE NUMBER ONE, yung lider ng usapan, maraming terms na alam at ayaw magpatalo. Laging gumagamit ng mga words na nagtatapos sa –tically, -tion, -isms, iously,-city, -ent, at maraming pang iba na ewan kung saang impyerno napulot. Beware of this kind. Wag kang makikipag-usap kung ayaw mong masayang ang ilang oras ng iyong precious life. Dahil sa oras na masimulan ka na nitong kausapin. Well, let’s not think about it.

2. TERMITE NUMBER TWO, eto yung hardcore kasama ni termite number one. Gumagamit din nang mga nerdy terminologies. Nandiyan para maging ultimate back-up ni number one. Sa usapan kanina ay siya yung lalaki. Ayaw din nitong magpatalo at madalas magpasikatan ng terms ni number one. Dakilang user then ito ng word na “uhhhmm” at “you know”.

For example: Having uhhhm completed the ridiculous and ambivalent uhhhm you know   research uhhhmmm that’s why uhhh you know, however uhhh……

Si number two rin ay nagiging number one pag-absent yung isa.

3. SABIT, eto yung nakiksabay lang sa kanilang usapan. Di naman talaga gustong maging termites pero walang magawa dahil napasama sa usapan.Puedeng maging ikaw at ako. Sa usapan sa itaas siya si Girl two. Expert eto makisabay sa usapan ng mga termites, master na niya ang timing sa paghihirit at pagsasagot sa kanila. Yung mga words niya ay: 

“your point is. . . .” ,“So I see, then. . . . “, “Ahhh so technically”, “Really so you’re saying. . . .”,

I-apply natin to sa usapan:

TERMITE: The requirements was superfluous  that I don’t have my valuable to study the paradigms that affected the algorithm blab la bla. . . . . 

SABIT: Ohhh so your point is. . . . . 

TERMITE: My point is the congruence bla bla bla bla bla bla. . . . . . 

SABIT: So I see, then. . . . 

TERMITE: Then the allocation of the servitude that empowers the bla  bla  bla blah. . . .. 

SABIT: Ahhh so technically. . . .. 

TERMITE: Technically my point is the technician generated blah blah blah blah

See, repeat forever lang, tumango tango ka lang minsan tapos yung occasional noises. Epektib na sabit ka na. Wala naman talagang pakialam yung termite sa sinasabi mo eh, gusto lang talaga niyan magsalita.

4. At ang pang-apat na kasali sa scene na ito ay tayo. Oo yung mga ibang nakasakay sa jeep na no choice kundi pakinggan ang napakawalang kuwentang usapan. Ang tawag sa atin ay ang the KAHOY,  kahit 360 na nga na umiikot mata mo ay patuloy pa rin sila sa kanilang “intellectual conversation”. At dahil dyan tayo ang kahoy na inaanay.

Minsan din ay talaga naman walang content ang usapan nila. Halatang halata mo naman na papasikat lang sila dahil puro murmur lang naman sila ngunit sa pagdating sa napakakomplikadong term is ay halos isigaw na nila ang pagsalita:

TERMITE NUMBER ONE: The *murmur* AMBIGOUS *murmur* COMPENDIUM* murmur* PRAGMATIC *murmur*

TERMITE NUMBER TWO: *murmur*PERIFIDIOUSLY *murmur*PHENOMENICIARY *murmur* PULMONARY*murmur*

KAHOY: *rolling eyes*

BEWARE: Ang mga termites ay hindi lang matatagpuan sa mga jeep at mga public utility vehicles. Maaring nasa park sila, mall, skul, at any places. Maaring din silang  matagpuan sa internet, sa chat rooms, fb, at sa kahit na rin sa blog na ito. Kaya kung ako sa iyo mag-ingat ka at baka mabiktima ka accidentally that you would be profoundly be victimized in a change that the paradigm would orgasmiscally eroticism and ideoliscally bla bla  bla bla  bla. . . . . . . . . . . . . . . .  . . . . .  . . .  . . . . . . . . anay. 

Bakit Di Ka Rin Crush ng Crush Mo?

Masakit man isipin pero totoo. Masaklap man ang buhay ay kailangan mong tanggapin. Di ka crush ng crush mo. Pamilyar ang ganitong storya, inuulit ulit parang history repeat itself, lalong lalo na nung highschool ka pa lang at nagkacrush sa isang dilag ngunit di ka naman pala gusto.  Ouch, shit, at lahat na lang yata ng sakit ay mararamdaman mo. Pero anong magagawa mo, di ka niya talaga gusto.  Kahit sampung sachet pa ng hairgel ang gamitin mo at gawin mo ang buhok mo na parang kay Son Goku, di pa rin magbabago ang tingin niya sa iyo. Kahit anong pampapogi pa ang iapply mo sa mukaha mo at maging kamukha mo na si edward cullen (kaya lang panget ka), kung iba ang crush ng crush mo ehhh walang epek yan. Okay lang lumaban, pero para saan pa nga ba  ehhh losing battle na. Ano nga ba ang mga dahilan kung bakit di ka rin ng crush ng crush mo.

1. Una, may iba na siyang crush. Sorry na lang. Mas gwapo at mas matalino siya sa’yo. I know life is unfair. Tanggapin mo na lang yan.  Minsan mahirap talaga, lalo na sa edad na highschool kung saan mas matimbang yung nagiging unang crush. Nafifixate kasi yung babae sa crush niya.  Halimbawa sa skul,  eto yung setting ng upuan; yung katabing mong gwapo, ikaw, at katabi mong mas gwapo ulit sayo pero hindi kasing gwapo nung isa. Yung nangyayari dito pagmakita kayo ng isang babae ay nagkakaroon ng label ang bawat isa sa inyo. Sa mata at isipan nila ay nagiging ganito: 

Seatmate na gwapo=crush

Seatmate na mas gwapo sayo ngunit hindi kasing gwapo ng isa=possible crush in the future if magka-syota si crush, o kaya naman kung ligawan siya nito ligawan siya ay puwedeng puwede rin. (oo, mahaba yung label nung isa, wag ka na.)

Ikaw(yes di ka naka bold, ganyan ka kainsignificant sa mata nung crush mo) =  (*_*)   its a meme face, no reaction, hindi nagsesend ng signal sa brain niya na magkakacrush siya sa iyo. Ever.

Kaya brader, huwag ka ng umasa. Mahirap lumaban pag may crush ng iba yung crush mo. Pero wag kang mag-alala. After some years, o sa pagcollege niyo, mejo nag-iiba naman pananaw ng mga babae. Tapos baka tubuan ka na ng bigote. It takes time naman daw.

2. You’re not attractive in her eyes. Sorry tsong, gaya ng sabi ko kahit ilang hair gel pa ang ilagay mo sa buhok na puwede ng makatusok sa tigas, ilang bote pa ng cologne ang ipaligo mo, at kung ano ano pang bagay ang ilagay sa mukha mo, kung ayaw talaga sayo ng crush mo wala talaga. Sorry dude, you can change your clothes but you can never change that face.

3. Di ka naliligo. Dude, ito may pag-asa pa. Maligo ka lang, pramis.

4. Na-friend zoned ka. Oh yesss. That evil word. Ito ang dapat mong iwasan sa lahat. Dahil pagnakapasok ka na dito, mahirap ng makalabas. Shet, di ka nga mkakalabas. Oo pare, kung akala mong ang pakikipagkaibigan at pagiging close sa crush mo ay isang paraan upang mapalapit at eventually magkaroon kayo ng mutual understanding and all that crap that you call love. Well, oo tama ka, pero nangyayari lang ito kung  sa simula pa lang ay gusto ka na niya o kahit konting attraction ay meron siyang nararamdaman para sa iyo. Kung wala ay lagot ka dahil malaki ang posibilidad na mauwi lang ito to being friendzoned. Ohhh yess that kilabot word. 

Double edge kasi ang teknik na ito. Minsan nagtatagumpay, kahit papaano nagugustuhan ka niya. Ngunit kung magbackfire, yun lagot ka. Yung masaklap ay kung tanggapin ka na lang niya bilang kaibigan at hanggang dun na lang. Wala nang iuusad. Diyan ka na lang. Ito ba yung tipong okay na okay na. Masaya kayo na magkasama. Naghihintayan kayo bago umuwi sa skwela. Palaging siya tumatawa sa hirit mo. Close na close na kayo. Pero nung inamin mo na. Boom. Biglang gumuho ang lahat. “Sorry but I love you as a friend lang.” Oo i hear you dude. Naririnig ko na ang paguho ng mundo mo. Ang masakit pa nito ay nandiyan ka na talaga, mahirap ng makalabas sa zone na iyan. Forever the friend but never the lover. Eto rebolber, siguraduhin mo lang na may suicide note ka para di pagkamalang foul play.

5. Iba ang hinahanap niya.  Iba to sa mga nauna. Dahil ang gusto niya ay kalahi niya. Oo, tibo yung crush mo. Pak!!!

6. At ang panghuli, lalake pala yung crush mo. Siyempre gago, paano yun magkakagusto sa iyo. Patanong tanong ka pa kung bakit di ka crush ng crush mo.

Wag ka namang malungkot pare. Ganyan lang talaga. Di mo ba rin ba alam na ngayon o sa panahon na nagaganyan ka ay may babae ring nagkakacrush sayo. Nagtataka at nagtatanong, “Bakit kaya di ako crush ng crush ko?” 

Bata bata, paano ka ginawa?

Sabado. Lazy afternoon. Nag-iinternet ako. Wala lang. Surf surf lang. Nagresearch ng madali tapos naglaro na ng 2k13. Pampalipas oras lang. Ilang minuto ay may pumasok na mga bata, mga elementary pa lang. Kanya kanyang kompyuter. “One hour kuya”. Sabay click click, laro ng counter strike, barilan at murahan.  Di nagtagal napuno na rin ng ilang kabataan yung computer center, mga highschool nagdodota. Katapos ng laro ko lumabas na rin ako, maingay na sa loob.

Pagkalabas ko, nakita ko na maganda naman ang panahon, malilim at maganda ang hangin. Kung ako ito noon, nung bata pa ako, siguro naglalaro ako nito sa labas. Yung mga larong nagpapasaya at nagpapatuwa sa atin. Siguro lalaro ako ng tumbang preso kasama mga bata sa aming lugar. O kaya naman “finish finish”, yung titirahin mo yung isang kapares  ng tsinelas mo hanggang finish line. O kaya kahit ano lang, basta nasa labas ako at ineenjoy ang pagkabata.

  Kung noon naglalaro pa mga bata pagkatapos ng klase, ngayon una unahan na para makalabas ng paaralan para makapagplaystation o pc. Nasaan na ang masasayang laro? Noong panahon namin papagalitan na lang kame ng mga magulang dahil di umuuwi kaagad sa kalalaro. Kung noon buong katawan nagagamit sa paglalaro, ngayon mga daliri na lang. Halos mflat na ang puwet sa kakaupo s aharap ng kompyuter.  Naalala mo pa ba yung larong sipa? Yung mga 5 cents linalagyan ng wrapper ng snow bear of white rabbit tapos yun, may laro ng sipa. Ehhh yung pasahan? May tennis ball lang tapos pasapasahan na. Alam niyo ba yung “nurusingkulay” o “base base”, yung may dalawang base tapos magkabilang kampo, habulan hanggang maubos ang isang team, yun yung counter-strike namin dati!

Siguro naglaro ka na rin na “Steps”, yung sa hagda kayo naglalaro tapos kailangan talunin niyo ang step ng tinutukoy nung taya? Yung langit lupa, ito yung pinakamasaya, buong araw na langit lupa. Isang week pa nga. Kahit nagklaklase ay tuloy pa rin ang laro, laha ng paa di dapat nakatapak sa sahig. Pagpinrecite ka, malas mo kailangan mong dahil siguradong ita-tag ka at ikaw na ang taya. Sino ba ang makakalimot sa taguan na buong paaralan ay puedeng pagtaguan.  Kung taya ka, buong araw ka ring taya. Good luck na lang sa iyo sa humpyang. Yung patintero, mas maganda kung sa kalsada kung saan nakakaabala sa mga dumadaan. Mas nakakaabala mas masaya!

Eh yungluksong baka, luksong tinik, o kahit anong puedeng talunan na laro. Chinese garter, nakasaya pa nun yung mga babae, ilang taon ka pa lang nakakakita ka na ng panty slip. Naglalaro rin yung curious na mga boys o sadyang di pa naglaladlad. Skipping rope,  masaya yun, lalo na pagnatatamaan ka ng lubid habang mabilis na ang ikot nito.  Jackstone, masyang laro ito, noong grade 3 ako, ito yung naging game for the month, araw araw, yung mas nakakatawa pa eh yung magagaling sa klase mga lalaki. At tipong mga tigasin.

Siyempre sino ang makakalimot sa laro ng bayan na habula, takbo ng takbo, buong campus yung arena. Kahit college kame yun pa rin lalaro namin, yung isa aastang parang Naruto, mas mabilis daw tumakbo pag ninja ang pakbo. Yung batuhan gamit ng mga bunga ng pine tree o yung isa na mga maliliit na green na mababaho. Akyatan ng puno, laro sa swing. Soccer! Improvised baseball na sinisipa yung tennis ball.  

Ang raming laro. Kanya kanyang trip lang noon, masaya yung kalsad. Gusgusin sa pag-uwi. Okay lang masaya ang buhay. Ano na ba ang nagiging kahulugan ng pagkabata ngayon? Ito na bang teknolohiya? Advancement? Innovative learning? Sa bahay na lang at puro kompyuter? Nasaan na ang laro? Nasaan na ang habulan? Ito na ba ang bagong henerasyon? Nakadikit ang mga puwet sa upuan habang nakatutuk ang mata sa screen at daliri na lang ang gumagalaw?

Pagkauwi ko, nakita ko frame ng isang saranggola. Tapos nandoon kapatid ko, lalaro ng computer games. Kanina pa yun pag-alis ko hanggang ngayong pag-uwi. Nagdesisyon akong ayusin yung saranggalo. Para bukas isama ko siya sa may dagat at magpalipad nito.  Maipakita na ang masasayang bagay sa mundo ay hindi nasa maliit na box.

Gusto mo pa bang maging Pinoy?

Kung bibigyan ka ng pagkakataong mabuhay ulit, pipiliin mo bang ipanganak na Pinoy ulit?

Simpleng tanong lang pero napakakomplikadong isipin ang isasagot. Sasabihin ng iba, hindi naman mahirap, oo o hindi lang naman. May pahabol pang, “Siyempre oo ang sagot, di na kailangan pang pag-isipan yan. Nasaan na ba ang iyong pagiging makabayan?” What a hypocrite, siyempre sa harap ng camera o ng maraming tao yan ang sasabihin mo. Ngangaral ka sa pagiging makabayan ehhh sa ahit nga paghinto kung naririnig mo ang tunog ng pambansang awit ay di mo magawa.

Ako aaminin ko, malaki ang pagdadalawang isip ko nung naging tanong ito sa isag essay namin sa exam. Kung gustong mong makakuha ng malaking grade eh oo ang magandang sagot at lagyan mo ng mga justification ng isang pagiging makabayan. Pero kung lalaliman mo ang pag-iisip at timbangin ang lahat, ano nga ba? Gugustuhin ko pa kayang maging Pilipino ulit?    

Kahirapan, balikong sistema ng gobyerno, napakaruming politika, di mawalang kurapsyon, nakakabuwiset na pamumuhay, mataas na bilihin, magulo na bansa, at media politics. Kung ganito kagulo na ang Pilipinas, nanaisin mo pa bang maging Pinoy? Sa bansang mahirap magkatrabaho. Mahirap ang pamumuhay. Maliit ang sweldo. Mataas na tuition fee. Saan ka na nga ba pupulutin.

Karamihan sa mga Pinoy ay naghahangad na umalis na g bansa, doon na lang nagtratrabaho para sa ikabubuhay nito. Mga domestic helper at ano ano pang blue collar jobs ang kanilang kinukuha para maihaon sa kahirapan ang pamilya nila dito sa bansa. Mas malaki ang sweldo dun, sa trabaho nila ay halos times ten ang sahod kung dito ka sa Pilipinas magtratrabaho. Kapalit ng sakripisyo nila ang magandang kinabukasan na maibibigay nila sa kanilang pamilya. Sa tagal na rin ng kanilang pamamalagi sa ibang bansa ay ninanais na rin nilang doon manirahan. Magmigrate na lang dahil mas maganda ang maibibigay na buhay nila sa kanilang pamilya doon kaysa dito.

Maraming  mga Pilipino ang nagdesisyon ng iwan ang bansa Nawalan na ng pag-asa sa sistemang balibaliko at puno ng kurapsyon. Kung naghahangad kang guminhawa ang iyong buhay ay malabo. Bakit mo ba di nanaising manirahang lang sa ibang bansa? Mas okay na nga ang pamumuhay doon ehh maganda pa ang sistema ng gobyerno at disiplinang sinusunod. Kung sa Singapore maganda ang disipina, malinis at  maunlad ang bansa. Ang mga hapon ay may sinusunod na isang synchronized time. Kung sa Irelan na binabayaran pa ang mga bata para pumasok sa skwela, sa Canada na libre ang pagpapa-ospital, sa New Zealand na sariwa ang hangin. Sa ibang bansa na maabot mo ang iyong mga pangarap.

Aaminin ko, nangangarap din akong manirahan sa ibang bansa. In Rio exactly, sa bansa ng Brazil. Kung saan mayaman at pinahahalagahan ang kanilang kultura. Isang bansa na ipinagmamalaki ang kanilang pagiging Brazilian. Di tulad sa bansa natin na may identity crises, mga Pinoy na nangangarap maging Amerikano. Hinahangad kong mapunta na lang doon, sa kanilang mga kalsada na naipapakita ang kanilang kultura at pagkakakilanlan. Sa bansanghindi ikinahihiya ang kanilang heritage. Pinahahalagahan at ipinagsisigawan sa mundo. Di tulad sa bansa natin na nawawala na ang pagkakakilanlan dahil ang standard na natin ay kung ano ang maganda ng mga Amerikano.

Nakakalungkot mang isipin pero ito ang katutuhanan, marami na rin ang nawawalang ng pag-asa na may maganda pang magagawa ang gobyerno para sa bansa natin. Ang mga namumuno ay puro pansariling kapakanan lang naman ang iniisip. Yung kung sino pa ang may maganda at kakayahang mamuno sa bansa natin ay yun pa ang mga nawawala. Sa halip na magkakaisa ang mga Pilipino ay kanya kanya na lang muna.

Alam ko sasabihin mong puro negatibo lang naman ang sinasabi ko dito. Marami rin namang dahilan para piliin mong maging Pilipino ahhhhh. Oo, tama po kayo. Kahit paano masarap pa rin mamuhay sa Pilipinas. Masaya rin naman ako dito. I just can’t help wondering kung pipiliin ko pa bang maging Pilipino. Ikaw, tayo tayo lang naman, pipiliin mo pa rin bang maging Pilipino?

Cheers!!!

Enero 31, 2013

Isang bote lang. Ngayong gabi. Pampatulog lang. Para pag-uwi  niya, wala na siyang iintindihing iba. Kaagad mahihiga at matutulog. Di naging maganda ang araw niya sa skul. Palapak yung report at inis siya sa groupmates niya. Hindi manlang naghanda, sa kanila na nga lang ehh memoryahin yung parte nila. Siya na nga yung gumawa ng powerpoint presentation, yung hinihingi lang niya ay sumipot sila ng handa at di late. Ngunit wala.   Lasing nanaman sina Dani at Jr, amoy alak yung aircon na room habang nagrereport. Utal-utal at di maintindihan yung salita ni Dani. Si Jr naman tawa ng tawa.  Di naman nakapagsimula kaagad dahil late dumating si Jul, siya sana dadala ng laptop. Pagdating niya ay nakalimutan pa. Iritadong iritado si Sir kanina at pinahiram na lang laptop niya para di lang matagalan. Yung isang groupmate naman nila absent. Pero ano pa ba aasahan mo kay Gogo. Kamalasan talaga na napasali siya sa grupo na puro lalaki. Mga walang pakinabang at silbi. Ayun, kailangan ulitin report nila. Bahala na madrop. Wala namang patutunguhan  ang grupong yun. Di na lang siya sana nag absent nung groupings. Napunta pa siya sa mga ungas na to. Sorry nang sorry si Jul kanina sa kanya, ang kanyang pinakamalapit na kaibigan, pero bahala. Bitch-mode siya ngayon kaya di niya pinansin. Diritso siya dito sa tambayan. Kakabuwiset. Maka-isang beer pa nga.

Kanina pa si Kresta, siya yung unang tao sa bar. Binati siya ni Birhel, ung may-ari ng bar. Kaagad serve ng isang bote ng RH. Kinamusta niya sandali si Jeg, yung waiter, at saka tumungo sa kanyang spot. Gusto lang niyang mag-isa at makahanap ng katahimikan at malimutan ang kabuwisitan kanina. Mabuti dito sa Tambaynan ni Beerhell, kakapag-isip siya habang  wala pang masyadong tao. Nakakapasok siya kahit close pa ang sign dahil suki at barkada niya ang may-ari. Kaibigan na din niya si Jeg at ang bartender na si Tope. Mga working students din sila at nag-aaral tuwing umaga. Balak niyang ubusin kaagad ang bote, para alas ocho uwi na siya. Magsisidatingan  na rin ang mga regular na customer at kasama na dun sina Dani at Jr. Ayaw niyang makita ang pagmumukha nila.

Nung ala siyete na ay nagsisidatingan na rin ang ibang mga estudyante na balak maghappy-happy. Dumating na rin ang grupo ni Ambin, kasama si Lips, Rome, at Obin. Inuman na naman na walang humpay kahit may pasok bukas. Ganito talaga mga estudyante dito. Maligaya lang. Kahit exam bukas. Ayos lang. Ang exams parati lang yan nadiyan; may prelims, midterms, semis, at finals. Ang inuman minsan lang kaya di dapat pinagpapaliban. Kaya naman umuunlad tayo ehhh. Ngunit ito rin ang isa sa mga bagay na nagpapasaya sa mundo.

 Dumarami na ang tao. Mauubos na niya ang pangalawang bote at handa na siyang matulog.  Lulunukin na niya sana ang huling laman ng beer ng makita niya sa kabilang mesa si Dyed. At may kasamang babae.  Crush  na niya noon pa man ang lalaking ito. Ngunit dahil di pa niya ito nakikita na nagkasyota ay hindi siya nag-attempt na humalingin man lang ito. Naging magka-ibigan sila dahil sa  common like na nauwi sa pagsali ni Kresta sa org ni Dyed na Beats. Grupo ng mga mahihilig sa music, lalo na ang tunog banda. Sa dami ng nagkagusto kay Dyed ay ni isang babae eh wala itong naging girlfriend. Lahat sila tunganga lang pagnakikita siya. At kung totoo man ang killer smile, ilang beses na sana siyang nawekwek sa pambihirang ngiti nito. Akala na nga niya bading si Dyed, masayahin katulad ni Jul, pero okay lang. Gaya ng pagmamahal niya kay Jul na parang kapatid (kapatid na ayaw muna niyang maka-usap), ginusto niya si Dyed at tinanggap kung maging bading man ito. Pero hinayupak naman ohhh, sa araw na malas ka na nga, makikita mo pa yung crush na crush mong tao eh may kasamang iba at ang sweet sweet pa. Ang sarap ibato ang boteng hinahawakan niya ngayon

Nagmamadaling inubos ni Kresta yung bote para makaalis na kaagad ngunit napansin siya ni Dyed at kumaway sa kanya. Ngumiti lang siya at sumenyas na papaalis na. Ngunit lumapit sa mesa niya si Dyid, binigyan siya ng ngiti na nagpadoble pa ng epekto ng alcohol sa isip niya. “Oy, mag-isa ka lang? Dito na lang kame para usap tayo. Si Pemps nga pala.”  “Hi” nalang ang nasabi ni Kresta habang umupo ang dalawa sa mesa. Umorder pa si Dyed ng tatlong bote, sagot daw niya ngayong gabi.

Nagkakumustahan. Pilit tiningnan ni Kresta kung ano ang nagustuhan ni Dyed kay Pemps. Kahit maganda naman si Pemps, ngayong gabi ay isang mangagayuma ang tingin ni Kresta sa kanya. Habang nagkukuwentuhan ay nakasandig sa balikat ni Dyed si Pemps. Sheyt, inis na si Kresta, kung bakit ba nag-isang bote pa siya. Kasalanan to ng mga mokong, mas naging badtrip pa ang araw na ito.

Umalis bigla si Pemps para mag-cr. Tiningnan niya si Dyed, nakangiti pa rin. Ang ngiting ilang beses na siya muntik mawwlan ng hininga. Ngunit ngayon ay may iba na. Kahit sa kanya nakatingin si Dyid, ang ngiting  iyon ay para kay Pemps. Masakit isipin na hindi mapapasayo ang isang tao, ngunit mas masakit kong may nagmamay-ari na nito. Nag-usap sila, binaling na lang niya ang kuwento sa buwiset na pangyayari kanina. Tumawa lang si Dyed, alam naman niya ang ugali nina Jr at Dani. Lalo na si Gogo na dapat daw kasama niya ngayon at kainuman ngunit di nanaman sumipot. Gumagaan na ang loob ni Kresta ngunit bumalik na rin si Pemps. Di na niya natiis ang dalawa kaya nagpaalam na siya sa dalawa kahit pinilit pa siya ni Dyed na mag-isang round pa.

Naglakad lang siya pauwi. Gustong isigaw sa mundo ang hinanakit. Hindi siya marunong maiingit. Simple lang naman ang mga gusto niya. Ngunit ngayon ay inggit siya kay Pemps. Narealize niya na ang tanging bagay na gusto niya ay may nagmamay-ari na. Ayaw niya sanang mag-isip ng masama ngunit sa bawat hakbang niya ay nagtratransfrom na siyang bilang “bitter girl”.

Nasa gate na siya ng boarding house ng malaman niyang naiwan pala niya susi sa kwarto niya sa bar. Hiniram ni Tope yung nakaattach na can opener doon. Buwiset nga naman, ngayon babalik na ulet siya sa lugar na ayaw niya sanang nandoon siya ngayon. Andoon si Dyed pero malamang nakaalis na yun patungo sa madidilim na sulok. Sigurado andun si Jul niyan, hinhanap siya. At yung dalawang mokong na nagpapakalasing nanaman ngayon.

Wala na sina Dyed sa lugar. Sina BJ na at Nard ang nakapuwesto dun, mga kaibigan at nakainuman niya dati. Pagpasok palang niya sa bar ay narinig na niya ang malakas na tawa ni Jr, nakakairitang pakinggan. Paano kaya nakakatawa pa yun ng ganun kalakas matapos yung nangyari? Dumiritso siya sa counter kung saan nandoon si Tope. Nakangiti. Sinabing “alam kong babalik ka”.  Bigla siyang may narinig na kantahan. Napalingon siya at nandun si Jul, may dala dalang cake at papalapit sa kanya nakangiti. Nakangiti silang lahat, habang kumakanta ng happy birthday. Nakalimutan na niya na kaarawan niya ngayon. Napangiti siya. Kahit ang inis siya kina Dani at Jr pati na rin kay Jul ay nawawala na. Inihanda ni Jeg ang mesa kasama ang mg pagkain. Isang munting salo salo. Sa lahat ng makaka-alala eh itong mga ungas ang naghanda.

Nasa mesa na ang ilang kaibigan niya. Sumali na rin sina Tope at Jeg. Nagkakuwentuhan sila ni Jul. Kaya pala nalate ito dahil nagpagawa ng cake. Sina Dani at Jr nalasing dahil sumali sa beer drinking contest kagabi para may maipambili ng munting pagsasaluhan. At si Gogo, ayan dumadating palang dala ang isang regalo. Kaya absent dahil siya ang naatasang maghanap ng regalo. Nagkasiyahan sa mesa. Puno ng tawanan. Tumatawa na si Kresta, nakalimutan na ang nakakabadtrip na nangyari kanina. Nawawala na rin sa isip niya si Dyed. Sino ba ang mag-aakala na ang mga ungas na ito ang siya pang makakaalala at maghahanda para sa birthday niya. Kahit naman pala ganito, malaki talaga ang pagpapahalaga nila sa pagkakaibigan.

“Oh Kresta, inum na. Happy Birthday.” Sabi ni Jr, nakatayo at nakangiti habang nakataas ang bote at nakiki-cheers. Itinaas na rin ng iba ang bote nila. Hindi araw-araw ganito. Na masaya at nagtatawanan. Kukupas din ang mga panahon na ganito sa pagtanda mo. Di mo na makikita ang mga mukhang ito na nakangiti at nagpapasaya sa iyo. Somewhere along the road, lilingon ka at nanaising sana makabalik ka sa panahon kung saan lahat ay masaya. May report pa siya bukas pero sige lang, ang report palagi naman yang nandiyan, ang inuman minsan lang. Panahon ito para ngumiti at magasaya. Kinuha niya ang bote niya ng Redhorse, tumayo a ngumiti. Cheers!!!! 

Harana

Uso pa ba ang harana

Marahil ikaw ay nagtataka

Sino ba tong mukhang gago

Nagkadarapa sa pagkanta

At nagsisintunado sa kaba

Mga maghahating gabi, yung mejo matahimik na. Kasabay ng  maliwanag na buwan, kasama ang barkada. Tutungo sa bahay ng magandang dilag, bitbit ang gitara. Para haranahin at mapalambot ang puso. Ito ang madalas kuwento ng matatanda. Noong unang panahon daw, yung manliligaw pumupunta talaga sa bahay. Doon nanliligaw, di tulad ngayon na patago na. Hinihingi muna ang pirmiso ng mga magulang. Kasama na sa harana ang pagsuyo sa mga magulang. Kung nagustuhan ang kanta mo eh papasukin ka sa bahay at paghahandaan ng makakain, kung hindi sigurado ihi na galing sa inirola ang sasalubong sa’yo. Ganyan dati wala pang selpon, lahat sulatan. Kung magkakilala ay kadalasan pure chance. Uso yung love at first sight, wala munang text text tsaka eyball, o email or chat. Kung torpe ka talaga dati, mahirap magkasyota. Mas okay din noon di ba?

At may dala pang mga rosas

Suot nama’y maong na kupas

At nariyan pa ang barkada

Nakaporma’t nakabarong

Sa awiting daig pa

Ang minus one at sing-along

Kung manghaharana ka ngayon ano kaya ang gagawin mo? Kung uso pa ba ang harana? Sabi ng karamihan, baduy na daw iyon. Di na uso sa ating henerasyon. Sa probinsya baka puede pa pero dito sa mga siyudad at umuunlad na mga bayan, mejo baduy na daw at di na patok. Baka maturn-off lang daw ang liniligawan mo. Maliguan ka pa ng ihi na galing sa inirola. Maraming ihi dahil galing din sa mga kapitbahay na nagising dahil sa ingay ng pagkanta mo. Pero di mo ba naiisip ay kikiligin pa rin ang babae kahit papano? Kung gusto ka nga niya talaga. O syota mo. Kung haranahin mo yan, sigurado pare mapapangiti mo yan. Kahit sintunado ka, she can appreciate the effort kahit ngayon. Grabe naman, di ka na niyan iiwan.

Puno ang langit ng bituin

At kay lamig pa ng hangin

Sa iyong tingin akong nababaliw giliw

At sa awiting kong ito

Kung maghaharana ka ngayon, sigurado puno ka ng kaba, eh sino nga ba ang hindi? Lalo na pagfirst time na pupunta sa bahay ng kasintahan o liligawan. Meeting with the parents din. Kaya mas mabuti na lang na imagine natin na kasintahan na natin ang magandang dilag na haharanahin. Siyempre una mong problema sino isasama mo. Sabihin mo pa lang sa mga barkada mo ito ay marami ng excuses yan dahil nahihiyang sumama. Pagmapilit mo naman, yung bribe sa kanila para sumama. Gaya ng lilibrehin mo ng pagkain o inuman. Tandaan mo yan. Siyempre, pumili ka ng gabing maganda ang panahon. Full moon para perpek. Ogag ka naman kung maulan ka mangharana.  Siyempre dapat ready ang lahat, text ang barkada kung may gitara na, yung shaker, at beatbox. Oh yeah 21st century dude!!!  Kung may battery speaker and mic pa mas hanep!

Sana’y maibigan mo

Ibubuhos ko ang buong puso ko

Sa isang munting harana

Para sa iyo

Anyway eto na, yung isang mahirap pa dyan eh paghihintay sa mga kasama, yung iba nakatulog at iba sadyang late lang. Gastos sa load pantawag. Buti may unli call and text, malas na lang kung ibang network ng tetext o tatawagan mo. Tapos pagkompleto na ang lahat, wag kalimutan ang pangshot. Oh yesss, sigurado ubod ka ng kaba niyan. Baka ka pa mahimatay sa kaba o kaya naman kung sa kantahan na di ka na makapagsalita. Baka yung mga barkada na lang ang kumanta ng lahat. Importante ring maganda ang piliin mong kanta. Tipong yung magpapaibig. Tipong maganda sa tainga. Ballad kumbaga. Acoustic chuvaness. Huwag yung rakenrol na my growl. BWHARARARARAHWHWHAAA, KAPANGYARIHAN NG HALIK NI HUDAS o kaya naman LAKAS TAMA AKO’Y NAWAWALA! Sigurado lakas tama din ang maaabot mo. Siyempre yung tipong “Ako’y sayo at ikaw ay akin lamang”. Oh kaya para mas maganda, Kung gusto mong lumigaya ang iyong buhay, umibig ka ng panget at ibigin mong tunay.

Di bat parang isang sine

Isang pelikulang romantiko

Di bat ikaw ang bidang artista

At akong ang yung leading man

Sa storyang nagwawakas sa pag-ibig na wagas

Dahil may kanta ka na at nakashot ka na ng gin, buo na ang loob mo. Puwede na. Siya nga pala, wag kang magdala ng barkadang masyadong gwapo o kaya naman maganda yung boses. Baka sa kantahan masapawan ka, ehhh siya yung piliin at hindi ikaw. Golden Rule sa Panhaharana: Wag Magdadala ng Kaibigang Masyadong Gwapo o Napakaganda at Magaling Kumanta.  Pagsabihin pa ng magulang niya na dapat ito na lang yung naging boyprend. Kaya siguraduhin na masunod mo iyon. Siguraduhin mo rin na tamang bahay ang haharanahin mo! Magdala na rin ng payong para sa ihi. Kung swerte ka ay magiging maayos ang lahat. Lahat naman gagawin mo para sa minamahal mo di ba?=)))

Sa isang munting harana para sayo!!!

PS: Hiniram ko muna ang mga imahe sa paborito kong komix na kikomachine. Yung isa naman ay galing kay Jess Abrera. At para sa lahat ang kantang yan. Galing sa all-time favorite kong banda. Ang Parokya. =)))